ΘΕΛΩ... ΜΠΟΡΩ... ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ...

   Θέλω... Μπορώ... Ονειρεύομαι... Μου προκαλείτε ασφυξία, δε σας αντέχω άλλο... Με δέσατε γερά... Με τα δεσμά μιας κοινωνίας που νοιάζεται μόνο για την πάρτη της... Με πνίξατε... Μου κρύψατε τον ήλιο... Αλλά ως εδώ... Δε θα σας αφήσω άλλο να μου σκοτώνετε τα όνειρα... Υπάρχω... Ζω... Ελπίζω... Αναπνεώ... Ερωτεύομαι... Μισώ το σκοτάδι σας... Είμαι 'δω... Και δε θα πάω πουθενά... Μέχρι τουλάχιστον να γίνουν τα όνειρα μου, οι εφιάλτες σας... Και θα γίνουν... Αρνούμαι... Αρνούμαι τον κόσμο που μου φτιάξατε... Σας τον γυρνάω πίσω κατάμουτρα... Είναι δικός σας...



Απο την ταινία ''Le Ballon Rouge (το κόκκινο μπαλόνι)'' 1956...

ΕΛΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΕΡΑ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ...

Πες μου τι θέλεις επιτέλους... Κάτω διαρκώς κοιτάζεις με το βλέμμα να στοχεύει το πάτωμα , σα να ψάχνεις κάτι που ποτέ δε θα το βρεις μου μοιάζεις... Αυτό που γυρεύεις στο χώμα, πίστεψε με, δεν υπάρχει... Μον' είναι η συνήθεια που σε κάνει το κεφάλι να μη τολμάς να σηκώσεις... Είναι ο φόβος εκείνου που ξέχασες οτι υπάρχει μετά από τόσο καιρό που χεις να τ' αντικρίσεις... Είναι το κάψιμο του ήλιου που τρέμεις να μην πάθεις, αν τυχόν κάποια φορά ξεχαστείς και κατά λάθος στα μάτια τον κοιτάξεις...