ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ...

Λίγο μετά το τέλος... Μια στιγμή πριν η καινούρια αρχή χτυπήσει το παράθυρο της ψυχής σου... Εκεί ανάμεσα. Στο τέλος και την αρχή. Εκεί που ο χρόνος δεν έχει πια καμία σημασία. 
Λίγο μετά από εκείνη τη στιγμή που νιώθεις τα πάντα να γκρεμίζονται γύρω σου. Έρχεται ξαφνικά ένα χέρι και σου ξεριζώνει με μανία ότι ένιωθες πως σε στήριζε ως τώρα. Ότι σε κρατούσε όρθιο και σε γέμιζε με δύναμη... 

Και σου παίρνει μακριά ότι αγάπησες. Κι οτι έζησες ως τώρα. Το ίδιο σου το περελθόν. Και τη ζωή σου...

Η πεταλούδα ζει μονάχα μια ημέρα... Μια ημέρα που 'ναι ολόκληρη η ζωή...

ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ...

Και να λοιπόν που όλα μέσα μου άδειασαν... Η ψευδαίσθηση που νόμιζα αληθινή, έσκασε σαν σαπουνόφουσκα μέσα σε μια στιγμή, παίρνοντας μαζί της ότι έχτιζα πάνω στο γυαλί...

Ότι ως τώρα πίστευα σημαντικό και σπουδαίο, έσπασε σαν ένα τεράστιο σπυρί γεμίζοντας με δηλητηριώδες απόστημα τα πάντα γύρω μου, μολύνοντας για πάντα τα όνειρα μου...

Όνειρα... Αλήθεια, ποια όνειρα; Όλα εκείνα που νόμιζα όνειρα ως τώρα, ήταν εφιάλτες... Εφιάλτες που, τόσο καιρό, με ξεγελούσαν... Μου σφράγισαν τα μάτια και μ' οδήγησαν σε μονοπάτια που τελείωναν στο πουθενά... Και το γλυκό τραγούδι μιας σειρήνας, μ' έκανε να βλέπω το άδειο για γεμάτο, το ασήμαντο για σημαντικό...

ΛΑΘΗ...

Λόγια... Καθρέφτες της ψυχής μου... Λέξεις... Μαύρα σημαδάκια πάνω στο άσπρο χαρτί... Επιθυμίες... Βαρκούλες χαμένες μέσα στον ωκεανό των ονείρων μου...  Πεταμένα άτακτα πάνω στον χιλιοσκισμένο καμβά της ζωής μου... Ζωντανεύουν και πάλι... Πόσο όμορφα, αλήθεια, είναι όταν χορεύουν μπροστά μου... Στροβιλίζονται σα λευκές χιονονιφάδες πάνω σε μαύρο φόντο... Ελπίδες... Προσδοκίες... Καημοί... Και όνειρα... Πάνω απ' όλα όνειρα...