ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ , ΧΑΜΕΝΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ...

Βγες έξω, όρθιος σήκω, πάλεψε! Είναι το μόνο που σου 'χει απομείνει... Άκου την καρδιά σου κι ακολούθα το μονοπάτι που λαχταράει να πάρει η ψυχή σου. Μη μένεις πίσω, μην αφήνεις το σκοτάδι να σου μαυρίσει την ψυχή.
Είναι απλό, το μαύρο πρέπει με χρώμα να καλύψεις....

Κυνήγα τ' όνειρο και την ελπίδα...

ΕΤΣΙ ΣΕ ΘΕΛΟΥΝ... ΕΤΣΙ ΣΕ ΗΘΕΛΑΝ ΠΑΝΤΑ...

Και να λοιπόν που αρχίζεις επιτέλους να το καταλαβαίνεις... Αυτό που θέλουν από σένα είναι ν' αρχίσεις να δέχεσαι τα λίγα... Να γίνει το τίποτα κομμάτι της ζωής σου... Βλέπεις το τίποτα και το απόλυτο κενό δε ζητάνε, δεν αντιδρούν... Μόνο υπακούν και εκτελούν πειθήνια τις εντολές τους... Να μη μιλάς λοιπόν... Ούτε και να σκέφτεσαι... Η σκέψη είναι για τους ισχυρούς... Έτσι σε θέλουν... Έτσι σε  ήθελαν πάντα... Μόνο που τώρα στο λένε κατάμουτρα... Είσαι, απλά, ένα γρανάζι ακόμα... Ένα ακόμα εξάρτημα της μηχανής τους... Αναλώσιμος... Φτηνός... Ασήμαντος... Τιποτένιος... Ανίκανος... Μείνε κλεισμένος στο σπίτι σου... Μπροστά στο κουτί που θολώνει τη θέα και κάνει τα πάντα να φαίνονται γκρίζα... Μη βγαίνεις έξω... Μη μιλάς στους αγνώστους... Μη γελάς... Μην ανασαίνεις... Μόνο δούλευε... Έτσι σε θέλουν... Έτσι σε ήθελαν πάντα...

Joan Miro, Peinture Collage, 1933

ΑΓΓΙΖΩ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ...

Σηκώνω το χέρι μου για ν' αγγίξω το ανέφικτο... Το αδύνατο... Δεν μπορεί να με σταματήσει πια τίποτα... Όσο αναπνέω, παλεύω γι όλα εκείνα που κάποτε θεωρούσα αυτονόητα... Ειρήνη, αγάπη, ευημερία... Επιβίωση... Κανένας δεν είναι ικανός να μου χαμηλώσει τον ορίζοντα... Το βλέμμα μου σταματάει στο άπειρο... Και μετά πάει ακόμα πιο πέρα κι απ' αυτό...