ΟΝΕΙΡΑΜΑΤΑ...

Ξύπνησα κι όλα ήταν ακόμα περίεργα... Πήρα μια βαθιά ανάσα, έτριψα τα μάτια μου που έκαιγαν με λύσσα κι έκανα να σηκωθώ απ' το κρεβάτι... Ήμουν μούσκεμα στον ιδρώτα... Πως έγινα έτσι; Κι έτρεμα... Μα γιατί έτρεμα; Αφού δεν είχε κρύο... 
Ευτυχώς ήταν απλά ένας ακόμα εφιάλτης... Τι άλλο, βλέπεις, θα μπορούσε να ήταν πέρα από ένας κακάσχημος εφιάλτης;

Κάποτε οι εφιάλτες είναι τόσο αληθινοί που πονάει στ' αλήθεια η ψυχή σου...

ΕΧΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΦΤΕΡΑ...

Παράθυρο ανοιχτό... Πουλί η ψυχή μας... Πουλί που παλεύει να ξανανοίξει τα πληγωμένα του φτερά... Στον ουρανό, εκεί ψηλά να πετάξει και πάλι... Ν' αντικρίσει τα όνειρα που έφυγαν για πάντα, το δρόμο να γυρίσουν πίσω, γοργά να δείξει...

Όνειρα... Πεταμένα στη λάσπη... Όνειρα... Που το χρώμα τους ξέφτισε στης καταιγίδας τη ζαλάδα... Όνειρα... Χαμένα... Να σε γεμίζουν με κενό... Κενό ψυχρό... Παγωμένο... Που όλο και περισσότερο και πνίγει το χαμόγελό σου... 

Ονειρεύεται... Η ψυχή σου... Και μαζί της, ονειρεύεσαι και συ...

ΟΤΑΝ ΛΥΓΙΖΕΙ Η ΨΥΧΗ...

Θα τη βρεις να κυλάει, δίπλα σ' ένα δάκρυ, στα ροδοκόκκινα μάγουλα ενός παιδιού... Τη συναντάς παρέα με μια ζεστή αγκαλιά... Κι έρχεται πάντοτε μέσα σ' ένα όνειρο... Ένα όνειρο από κείνα που, όταν ξυπνήσεις, νιώθεις μια γλύκα όμοια με σοκολάτα... Ταξιδεύει σ' ένα ρυάκι που στριφογυρίζει παιχνιδιάρικα μες του μυαλού τα περίεργα μονοπάτια... Και σου βγάζει περιπαιχτικά τη γλώσσα κάθε φορά που νιώθεις πως τη χάνεις... 

Έρχεται πάντοτε εκεί που νόμιζες πως την έχασες για πάντα...

ΟΝΕΙΡΑ...

Άδειες σκέψεις, κούφιες ελπίδες... Σκέψεις που έρχονται και στριφογυρίζουν μέσα στο κεφάλι σου τις νύχτες... Και σου τρυπάνε το μυαλό με καρφιά μυτερά, απ' το σκοτάδι ακονισμένα... Όνειρα που μοιάζουν να χάθηκαν για πάντα... Απόγνωση... Απελπισία... Απογοήτευση... Σε σκοτώνουν καθημερινά... Κάθε ώρα και μια σφαίρα στης ελπίδας σου το κορμί, κάθε στιγμή και μια μαχαιριά ακόμα... Νικήθηκες... Σου λένε... Παραδώσου πια στη μοίρα σου, δεν έχει νόημα να παλεύεις άλλο... Σου λένε κι ένα δάκρυ όλο και σου σφίγγει την ψυχή...
Όνειρα... Που να 'ναι, αλήθεια; Που να 'ναι τώρα που τα χρειάζεσαι όσο ποτέ; Τώρα που νιώθεις μόνος σου και νικημένος;

Τα όνειρα... Πόση, αλήθεια, δύναμη μπορούν να σου χαρίσουν...

ΚΥΚΛΟΙ...

Μάλλον έτσι  πρέπει να 'ναι τα πράγματα... Τη μιά στιγμή, τα χρώματα να πλημμυρίζουν τον ορίζοντα μου και την αμέσως επόμενη να βάφονται ασπρόμαυρα, σα νά 'ταν ταινία του βωβού κινηματογράφου... Κόκκινα όνειρα σε γκρίζο φόντο... Λέξεις... Σκόρπιες λέξεις... Που χτυπάνε στον τοίχο απέναντι μου και γυρίζουν πάλι πίσω... Πάθη... Και σκέψεις... Σκέψεις πολλές... Που το μυαλό γεμίζουν με συναισθήματα... Και κοντεύυν να το κάνουν να χάνει τα λογικά του... Κι εκεί που ελπίζω, αρχίζω ξανά να φοβάμαι... Να τρέμω... Να πονάω... Κι αμέσως πάλι να ονειρέυομαι... Και να ελπίζω ξανά... Μέχρι να γυρίσω... Και πάλι πίσω... Πίσω στην κατήφεια... Και τη μουντάδα... Έτσι είν' τα πράματα... Πως να τ' αλλάξω;

Απο τη συντροφιά του περιβάλλοντος - environment.gr

ΕΝΑ ΒΗΜΑ...

Η πόρτα έκλεισε βαριά πίσω του... Αλλά και ήσυχα... Δεν ήθελε, βλέπεις, να ξυπνήσει τις αναμνήσεις του... Ήταν πολύ καιρός που το σκεφτόταν... Μα μόλις χθες το αποφάσισε... Τότε που είδε για πρώτη φορά πως ο τοίχος μπροστά στο μικρό, τετράγωνο σπίτι, είχε ένα μικρό, αόρατο ως τώρα, άνοιγμα... Και τόλμησε... Άνοιξε την πόρτα και με βήματα δειλά οδήγησε την ψυχή του προς τα κει... Εκεί που ποτέ του δεν είχε αντέξει ως τώρα να ονειρευτεί...

ΛΑΘΗ...

Λόγια... Καθρέφτες της ψυχής μου... Λέξεις... Μαύρα σημαδάκια πάνω στο άσπρο χαρτί... Επιθυμίες... Βαρκούλες χαμένες μέσα στον ωκεανό των ονείρων μου...  Πεταμένα άτακτα πάνω στον χιλιοσκισμένο καμβά της ζωής μου... Ζωντανεύουν και πάλι... Πόσο όμορφα, αλήθεια, είναι όταν χορεύουν μπροστά μου... Στροβιλίζονται σα λευκές χιονονιφάδες πάνω σε μαύρο φόντο... Ελπίδες... Προσδοκίες... Καημοί... Και όνειρα... Πάνω απ' όλα όνειρα...

Ο ΧΡΟΝΟΣ...

Τικ τακ... Αδυσώπητος ο χρόνος έρχεται κάθε στιγμή να μου θυμίσει πόσο πρόσκαιρα είναι όλα... Δεν σταματάει στιγμή... Κι εγώ τον κυνηγάω διαρκώς... Μα δεν τον έφτασα ποτέ... Κι ούτε και θα τον φτάσω... Μια στιγμή μακριά του θα βρίσκομαι πάντα... Ο χρόνος... Εφιάλτης σωστός... Αληθινός... Ο χρόνος...  Πόσο θα 'θελα μαζί του στο ταξίδι του να ανέβαινα...



Απο Anonymous ART of Revolution...
  

ΘΕΛΩ... ΜΠΟΡΩ... ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ...

   Θέλω... Μπορώ... Ονειρεύομαι... Μου προκαλείτε ασφυξία, δε σας αντέχω άλλο... Με δέσατε γερά... Με τα δεσμά μιας κοινωνίας που νοιάζεται μόνο για την πάρτη της... Με πνίξατε... Μου κρύψατε τον ήλιο... Αλλά ως εδώ... Δε θα σας αφήσω άλλο να μου σκοτώνετε τα όνειρα... Υπάρχω... Ζω... Ελπίζω... Αναπνεώ... Ερωτεύομαι... Μισώ το σκοτάδι σας... Είμαι 'δω... Και δε θα πάω πουθενά... Μέχρι τουλάχιστον να γίνουν τα όνειρα μου, οι εφιάλτες σας... Και θα γίνουν... Αρνούμαι... Αρνούμαι τον κόσμο που μου φτιάξατε... Σας τον γυρνάω πίσω κατάμουτρα... Είναι δικός σας...



Απο την ταινία ''Le Ballon Rouge (το κόκκινο μπαλόνι)'' 1956...

ΛΕΝΕ...

Τους ακούς να μιλάνε για μέλλον... Και χωρίς ίχνος ντροπής, να προσπαθούν να πεισουν τους ίδιους τους εαυτούς τους πως ότι γίνεται, γίνεται για το αύριο των παιδιών σου... Ντροπή... Πως μπορείς άλλο την κοροιδία να χαζεύεις; Το κάνουν για σένα, για το καλό σου... Λένε... Εσύ δεν ξέρεις, λένε, αυτοί είναι οι σοφοί της γης... Εσυ δεν ξέρεις, δε γίνεται να ξέρεις... Πως μπορείς να ξέρεις; Εσύ απλά πρέπει να υπακούς... Αυτοί ξέρουν... Λένε... Και δε ντρέπονται...

ΑΓΓΙΖΩ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ...

Σηκώνω το χέρι μου για ν' αγγίξω το ανέφικτο... Το αδύνατο... Δεν μπορεί να με σταματήσει πια τίποτα... Όσο αναπνέω, παλεύω γι όλα εκείνα που κάποτε θεωρούσα αυτονόητα... Ειρήνη, αγάπη, ευημερία... Επιβίωση... Κανένας δεν είναι ικανός να μου χαμηλώσει τον ορίζοντα... Το βλέμμα μου σταματάει στο άπειρο... Και μετά πάει ακόμα πιο πέρα κι απ' αυτό...

ΟΝΕΙΡΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗΣ ΝΥΧΤΟΣ...

Χθες το βράδυ είδα στον ύπνο μου οτι ξυπνήσαμε και έβρεχε τόσο δυνατά που ξέβαψαν όλοι οι άνθρωποι του κόσμου... Δεν μπορούσες πια να ξεχωρίσεις ποιός ήταν λευκός και ποιός μαύρος... Ποιός ανήκε στην κίτρινη φυλή και ποιός ήταν ερυθρόδερμος... Κι όταν πήγα να ρωτήσω αν κάποιος γνώριζε τι 'χε γίνει, είδα μ' έκπληξη πως όλοι μας μιλούσαμε την ίδια γλώσσα... Και πως η λέξη Θεός προφερόταν το ίδιο απ' όλους τους ανθρώπους...