ΛΥΚΟΦΩΣ...

Κουράστηκες. Λυγίζεις όπου να ΄ναι, το ξέρεις πια. Το νιώθεις να 'ρχεται και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να το σταματήσεις. Το λυκόφως της ελπίδας... Κοντεύεις δυο χρόνια τώρα. Που είσαι χωρίς δουλειά.  Που τριγυρνάς χωρίς σκοπό κι ελπίδα στης απόγνωσης τη μαύρη γειτονιά...

Στην αρχή δεν μπορούσες να το φανταστείς. Βλέπεις, ήταν τότε που πίστευες ακόμα στον εαυτό σου... 

Ε, και τι έγινε, ήταν η πρώτη σκέψη σου. Εσύ θα χανόσουν; Τόσοι άνθρωποι πιστεύουν σε σένα, έλεγες και έψαχνες.

Σκοτώνουν την ελπίδα...

8,53 ΕΥΡΩ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ...

Με την Τασσώ είμαστε φίλοι από πάντα... Μαζί στο σχολείο, μια ζωή κοντινά θρανία, μαζί και μετά... Φιλαράκια αληθινά, από εκείνα που δε χρειάζονται να βλέπονται καθημερινά για να θυμούνται πως είναι από την ίδια πάστα φτιαγμένα.

Η Τασσώ ήταν πάντα αληθινή και δυνατή. Η πιο δυνατή στην τάξη! Ήξερες πάντα τι ταξίδευε μέσα στο μυαλό της, δεν το 'κρυβε ποτέ... Και πάλευε... Μια ζωή αυτό το κορίτσι πάλευε για τα πάντα. Τίποτα στη ζωή δεν της χαρίστηκε, έφτυνε πάντα αίμα για ότι πετύχαινε.

© Τασσώ...

ΑΝΗΦΟΡΑ...

Το χειρότερο είναι όταν πρέπει να δεις το παιδί σου στα μάτια... Και να του εξηγήσεις... Πως άφησες να γίνει αυτό... Πως επέτρεψες στους λύκους να ορμήσουν στη ζωή σου... Και να απειλούν να σκοτώσουν τα όνειρά σου... Και να πρέπει ν' απολογηθείς για την απάθεια σου... 

Να φοβούνται τη στιγμή που η απόγνωση μετατρέπεται σε οργή...

ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ...

Κοντεύω πια να ξεχάσω πως ήταν πριν... Δεν μπορώ καν να θυμηθώ... Βλέπεις, δεκαέξι μήνες ανεργίας είναι πάρα πολύ μεγάλο διάστημα...  Οι μέρες περνάνε... Έρχονται οι νύχτες... Μα εκείνες δε φεύγουν ποτέ... Και με σκοτάδι τον ήλιο κρύβουν όλο και πιο πολύ...

Το χειρότερο είναι όταν συνηθίζεις...

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΑΝ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ...

Το ξυπνητήρι ήταν για μια ακόμα φορά πιστό στο καθημερινό του ραντεβού... Εσύ είχες ξυπνήσει, όμως, εδώ και πολύ ώρα κι έτσι το πρόλαβες πριν ξυπνήσει και τους υπόλοιπους στο σπίτι... Τι είχες ξυπνήσει δηλαδή, που, μάτι δεν είχες καταφέρει να κλείσεις όλη νύχτα...
Ακολούθησες το καθημερινό σου πρόγραμμα... Όπως ακριβώς έκανες κάθε πρωί, με θρησκευτική ευλάβεια, εδώ και εικοσιένα χρόνια... Μόνο που σήμερα δεν κατέβαινε μπουκιά... Ήταν βλέπεις αυτός ο κόμπος στο λαιμό σου που δεν άφηνε ούτε την ανάσα σου να κατέβει... Να το κοιτάξω, σκέφτηκες, να το κοιτάξω... Και χαμογέλασες πικρά...

Τίποτα δεν έδειχνε πως ήταν μια μέρα διαφορετική από τις άλλες...

ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΕΣ...

Σήμερα είναι μια μέρα απο εκείνες... Ξέρεις δα ποιές... Εκείνες ντε, που τις καταλαβαίνεις οτι έρχονται απο το προηγούμενο βράδυ, όταν και δε μπορείς να κλείσεις μάτι... Σε ειδοποιούν, βλέπεις έχουν τρόπους... Ποτέ δεν έρχονται χωρίς το κατιτίς τους... Είναι τότε που νιώθεις το ταβάνι να χαμηλώνει και δεν μπορείς να κάνεις τίποτ' απολύτως... Εκείνες τις ημέρες που προσπαθείς αλλά η ανάσα σου δε φτάνει να γεμίσει με φρέσκο αέρα τα πνευμόνια σου... Κι όλα σου φταίνε γύρω σου, όλα και τίποτα μαζί...

ΑΝΕΡΓΟΣ ΕΙΣΑΙ, ΟΧΙ ΑΔΥΝΑΜΟΣ...

Στην αρχή νιώθεις το έδαφος να υποχωρεί κάτω απο το βάρος της στιγμής... Δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν, λες, να συμβαίνει αυτό σε σένα... Είναι αδύνατον απο τη στιγμή που ήσουν τόσο εντάξει στις υποχρεώσεις σου... Κι όμως... Ο εργοδότης σου ήταν σαφέστατος... Μετά απο τόσα χρόνια προσφοράς σου στην επιχείρηση, σου είπε με μπόλικη δόση σαδισμού στα μάτια του, πως πρέπει να γίνεις η Ιφιγένεια που θα επιτρέψει ξανά στους ούριους ανέμους να σπρώξουν τα ακίνητα, εδώ και καιρό, πανιά της...  

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ...

Ωστε έτσι λοιπόν... Αυτό ήταν το γιατρικό για όλα τα δεινά που ζούμε τα τελευταία χρόνια... Ρε πως δεν το 'χαμε σκεφτεί τόσο καιρό... Δεκατρείς ώρες δουλειά, για έξι μέρες την εβδομάδα... Δουλειά δεν ήθελες κακομοίρη μου τόσο καιρό τώρα; Που μου πήγαινες απ' τ' αξημέρωτα στον Ο.Α.Ε.Δ. της γειτονιάς σου μπας και βρεις κάτι; Πάρε να 'χεις τώρα... Δουλειά να δεις, να φαν' κι οι κότες... Ποιά κρίση και ποιά ανεργία; Ποιά υποαπασχόληση και ποιά έλλειψη επενδύσεων; Ρολόγια θα γίνουμε απ' την πολύ δουλειά...