ΑΡΠΑΞΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ...

‘’Αν μείνουνε τα πράγματα όπως είναι, είσαστε χαμένοι. Φίλος σας είναι η αλλαγή, η αντίφαση σύμμαχος σας. Από το τίποτα κάτι πρέπει να κάνετε, μα οι δυνατοί πρέπει να γίνουν τίποτε. Αυτό που έχετε απαρνηθείτε το, και πάρτε αυτό που σας αρνούνται.’’

 Τάδε έφη Μπέρτολντ Μπρεχτ...

Άρπαξε αυτό που σου αρνούνται, είναι δικά σου...

Το ''ΞΕBLOGΑΡΙΣΜΑ'' μας καλεί στο πασχαλινό του μπαζάρ...

Εκείνες είναι μαμάδες όπως η δική σου και η δική μου, όπως πιθανόν να είσαι κι εσύ. Με μία σημαντική διαφορά όμως... Εκτός από μαμάδες, είναι και φυλακισμένες μαζί με τα παιδιά τους στις γυναικείες φυλακές του Ελεώνα της Θήβας. Σε συνθήκες που έυκολα μπορεί ο καθένας μας να φανταστεί...

Εκείνη είναι μια ομάδα bloggers που έφτιαξαν το ΞΕBLOGΑΡΙΣΜΑ και, σε συνεργασία με τις κοινωνικές λειτουργούς των φυλακών, παλεύουν  για να κάνουν τις συνθήκες διαβίωσης των μαμάδων αυτών και των παιδιών τους έστω και λιγάκι πιο ανθρώπινες.

Κι από τη στιγμή που οι δρόμοι τους διασταυρώθηκαν, δεν σταμάτησαν στιγμή να στηρίζουν η μία την άλλη...

Μια ομάδα bloggers που ένωσαν τις δυνάμεις τους για τη στήριξη των φυλακισμένων μαμάδων...

ΛΕΞΕΙΣ...

Ανεργία... Απόγνωση... Αδιαφορία... Απελπισία... Λέξεις που έγιναν σημαία της εποχής μας... Λέξεις που πληγώνουν, λέξεις που χαρακτηρίζουν όλα όσα βιώνουμε... Λέξεις που μοιάζουν ανίκητες... Λέξεις που έχουν υποτάξει την ψυχή και το μυαλό μας... Λέξεις που πονάνε... Λέξεις φαρμάκι γεμάτες, λέξεις που ρυθμίζουν τις ζωές μας...

Για τα μάτια της ψυχής μας κάθε ημέρα είναι πανέμορφη...

ΕΚΕΙ ΕΞΩ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ...

"Μην τολμήσεις να το κουνήσεις ρούπι... Είμαστε εμείς εδώ... Φροντίζουμε εμείς για σένα, τώρα... Θα σου τα παρέχουμε όλα στο σπίτι... Μπορείς να ψωνίζεις απ' το σπίτι... Τα πάντα... Χωρίς να κάνεις ούτε βήμα... Εμείς θα σου τα φέρνουμε όλα στην πόρτα... Μπορείς ακόμα και να δουλεύεις απ' το σπίτι... Που να τρέχεις έξω τώρα; Είμαστε εμείς εδώ... Φτάνει να μην κουνηθείς απ' το σπίτι σου... 
Άνοιξε την τηλεόραση... Και μην την κλείσεις ποτέ ξανά... Είναι καλή η τηλεόραση... Να τ' ακούς αυτά που λέει... Εκείνη ξέρει... Τα πάντα για σένα... Αρκεί να μη ν το κουνήσεις ρούπι... Απο το σπίτι σου μέσα..."    

Βγες έξω... Ερωτέψου... Πες όχι... Άρπαξε τις στιγμές που σου κλέβουν...

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ...

Απαγορεύεται να ζεις, ν' αναπνέεις, να ερωτεύεσαι... Και της καρδιάς σου το χτύπο ν' ακούς δεν επιτρέπεται... Απαγορεύεται να πονάς με τον πόνο του άλλου... Να δίνεις το χέρι σου στον διπλανό σου για να σηκωθεί, κάθε φορά που πέφτει, δεν πρέπει... Απαγορεύεται να δακρύζεις για τον άλλον... Δεν κάνει μ' εκείνον να συμπάσχεις... Και να ΄σαι ευτυχισμένος με τη χαρά του δεν μπορείς... Απαγορεύεται, τ' ακούς; 

Απαγορεύεται τα όνειρά σου να τα κυνηγάς...

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΑΝ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ...

Το ξυπνητήρι ήταν για μια ακόμα φορά πιστό στο καθημερινό του ραντεβού... Εσύ είχες ξυπνήσει, όμως, εδώ και πολύ ώρα κι έτσι το πρόλαβες πριν ξυπνήσει και τους υπόλοιπους στο σπίτι... Τι είχες ξυπνήσει δηλαδή, που, μάτι δεν είχες καταφέρει να κλείσεις όλη νύχτα...
Ακολούθησες το καθημερινό σου πρόγραμμα... Όπως ακριβώς έκανες κάθε πρωί, με θρησκευτική ευλάβεια, εδώ και εικοσιένα χρόνια... Μόνο που σήμερα δεν κατέβαινε μπουκιά... Ήταν βλέπεις αυτός ο κόμπος στο λαιμό σου που δεν άφηνε ούτε την ανάσα σου να κατέβει... Να το κοιτάξω, σκέφτηκες, να το κοιτάξω... Και χαμογέλασες πικρά...

Τίποτα δεν έδειχνε πως ήταν μια μέρα διαφορετική από τις άλλες...

ΕΛΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΕΡΑ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ...

Πες μου τι θέλεις επιτέλους... Κάτω διαρκώς κοιτάζεις με το βλέμμα να στοχεύει το πάτωμα , σα να ψάχνεις κάτι που ποτέ δε θα το βρεις μου μοιάζεις... Αυτό που γυρεύεις στο χώμα, πίστεψε με, δεν υπάρχει... Μον' είναι η συνήθεια που σε κάνει το κεφάλι να μη τολμάς να σηκώσεις... Είναι ο φόβος εκείνου που ξέχασες οτι υπάρχει μετά από τόσο καιρό που χεις να τ' αντικρίσεις... Είναι το κάψιμο του ήλιου που τρέμεις να μην πάθεις, αν τυχόν κάποια φορά ξεχαστείς και κατά λάθος στα μάτια τον κοιτάξεις...