ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ...

Ήταν μόλις δεκαπέντε χρονών... Τότε που αντίκρισε τη βία κατά πρόσωπο. 
Ήταν μόλις δεκαπέντε χρονών... Τότε που ο θάνατος παραμόνευε στα στενά των Εξαρχείων, κρυμμένος καλά μέσα σε μια στολή ειδικού φρουρού της αστυνομίας. Κι όταν βρήκε την ευκαιρία, βγήκε εκείνη τη νύχτα του Δεκέμβρη από την καπνισμένη κάνη του όπλου του δολοφόνου και τον πήρε με το κρύο του το χέρι από τη συμβολή των οδών Τζαβέλα και Μεσολογγίου. Τον πήρε μακριά, τον οδήγησε σε μέρη παγωμένα και ανήλιαγα, σε μέρη που κανείς δε θα 'θελε να πάει. 
Κι ήταν μόλις δεκαπέντε χρονών...

Μια γενιά που έμαθε να μάχεται...

ΟΛΑ ΟΣΑ ΔΕΝ ΤΟΛΜΗΣΑ...

Τις έδωσαν πολλά ονόματα... Τις είπαν ερινύες... Τύψεις κι ενοχές... Χαμένες προσδοκίες κι ανεκπλήρωτα πάθη... Όνειρα που ποτέ δεν έφτασαν... Πόνο και πίκρα φέρνουνε... Μαζί κι απελπισία... Αν... Αν μόνο είχα τολμήσει... Είναι φριχτό να σκέφτομαι όλα εκείνα που ποτέ δεν κατάφερα ν' αντικρύσω στα μάτια... Όλα εκείνα που δίστασα και φοβήθηκα να κάνω... Κάθε φορά που γύριζα πίσω απλά και μόνο γιατί φοβήθηκα να δοκιμάσω να προχωρήσω...

Πετάει τελικά μονάχα εκείνος που τολμάει...