Στην Ελλάδα του φόβου...

Ανθρωπάκια φοβισμένα, περιχαρακωμένα στα ψίχουλα που τους έχουν πετάξει στο πάτωμα τρέμουν μην τυχόν και χάσουν αυτά που δεν έχουν. Γέμισε η χώρα άβουλες μαριονέτες που κινούνται στους ρυθμούς που τους επιβάλουν μέσω μιας αισχρής πλύσης εγκεφάλου από τα κυρίαρχα καθεστωτικά ΜΜΕ, που θα έκανε ακόμα και τον Γκαίμπελς να μοιάζει με γατάκι μπροστά της , η Κυβέρνηση και τα μεγάλα σαλόνια της χώρας.
Μέσα σε μια πενταετία γύρισαν ανάποδα οι ζωές της συντριπτικής πλειοψηφίας των κατοίκων αυτής της δύσμοιρης χώρας.

Gerald Scarfe's "Screaming Head" από το "The Wall"

ΦΟΒΗΘΗΚΕΣ...

Έχτισες τα όνειρα σου πάνω στην άμμο. Κι αυτά κάθε που φυσάει φεύγουν μακριά... Φοβήθηκες να τα χτίσεις πάνω στο βράχο. Μην τυχόν και πληγώσεις τα χέρια σου. Και πληρώσες στο τέλος  με κόστος την ψυχή σου... 

Φοβήθηκες! Και φωνάζεις όλο και πιο δυνατά για να κρύψεις το φόβο σου...

ΑΝΗΦΟΡΑ...

Το χειρότερο είναι όταν πρέπει να δεις το παιδί σου στα μάτια... Και να του εξηγήσεις... Πως άφησες να γίνει αυτό... Πως επέτρεψες στους λύκους να ορμήσουν στη ζωή σου... Και να απειλούν να σκοτώσουν τα όνειρά σου... Και να πρέπει ν' απολογηθείς για την απάθεια σου... 

Να φοβούνται τη στιγμή που η απόγνωση μετατρέπεται σε οργή...

ΤΟΙΧΟΣ...

Τοίχος... Ψηλός, θεόρατος... Το φως κρατάει μακριά, το σκοτάδι προστατεύει... Ο ήλιος χάνεται στη σκιά του... Και τα πουλιά να τον περάσουν δεν μπορούν... Μήτε η ελπίδα... Αχ η ελπίδα! Φυλακισμένη πίσω απ' τον τοίχο, τ' αστέρια να μην μπορεί ν' αγγίξει... Και μ' ένα δάκρυ συντροφιά, κρυμμένη στη σκιά του θεόρατου τοίχου το τέλος να περιμένει αποκαμωμένη...

Κι απομείναμε να κοιτάμε τον τοίχο, ανήμποροι κι απελπισμένοι...

ΜΑΥΡΑ ΣΚΥΛΙΑ ΜΕ ΝΥΧΙΑ ΓΑΜΨΑ...

Έτσι ήταν πάντα ο φασισμός... Χυδαίος... Ωμός... Άγριος... Πάντοτε πήγαινε πιασμένος χέρι χέρι με την απανθρωπιά... Κι είχε για τροφή του τον ανθρώπινο πόνο, τη βία και τη δυστυχία...

Γεννιόταν πάντοτε εκεί που  η φτώχεια έστηνε ένα τρελό πανηγύρι χορεύοντας αγκαλιά με τη βία... Έτσι ήταν πάντα ο φασισμός... Σκληρός... Ύπουλος... Απάνθρωπος... Αρπακτικό της νύχτας με νύχια γαμψά... Στο αίμα βουτηγμένος και τη δυστυχία... Να τρέφεται και θεριό να γίνεται απ' το φόβο...

Κι ήταν πάντα τ' όπλο της γης των δυνατών... 

Έτσι ήταν πάντα ο φασισμός... Έτσι είναι και τώρα...

Το πρώτο που σκοτώνει ο φασισμός είν' η ψυχή του ανθρώπου...

ΜΑΚΡΙΑ...

Σκέφτηκες να φύγεις... Μακριά... Εκεί που ανθρώπου μάτι δε θα υπάρχει να σε δει... Δεν αντέχεις, βλέπεις, άλλο το κενό σου να παλεύεις να γεμίσεις... Τρύπιο πιθάρι η καρδιά σου, που χύνονται και τις ρουφάει το χώμα οι ευχές σου... Κι ο ουρανός ατέλειωτος και σκοτεινός, να σε φοβίζει... Σκέφτηκες να φύγεις... Ν' ανοίξεις την πόρτα και να μη ρίξεις πίσω σου ματιά, αλάτι από φόβο να μη γίνεις... Αλάτι που κάνει τις πληγές της δόλιας σου ψυχής να πονέσουν πιο πολύ...



Θέλεις να φύγεις... Μα δε σ' αφήνει...

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ...

Σιχάθηκα πια να τους υπηρετώ και στο ρυθμό τους να χορεύω... Δεν αντέχω άλλα πρέπει... Σιχάθηκα τα δήθεν... Θέλω ν' αναπνεύσω... Θέλω τη ζωή μου πίσω... Δεν με χορταίνουν πια τα ψίχουλα που πέφτουν απ' το τραπέζι... Τα θέλω όλα, μ' ακούς; Τα θέλω τώρα...  Και θα τα πάρω όλα, να 'σαι σίγουρος... Τους βαρέθηκα, με πνίγουν καθε μέρα, κάθε στιγμή... Φτάνει πια... Ως εδώ... Άλλο νερό στο μύλο τους δε ρίχνω...

ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΝΥΧΤΕΣ...

Είναι κάτι νύχτες που δε λέει ο ύπνος να σε πάρει... Σε στροβιλίζει σα χιονοστιβάδα που χορεύει στο βοριά, σε πάει απο δώ, σε πάει απο κει και δε λέει ν' αφήσει να σ' ανεβάσει στο άρμα του ο Μορφέας... Κρατιέσαι με μανία απ' το λεπτοδείκτη, παρακολουθώντας την πορεία του απ' την αρχή ως το τέλος δίχως να μπορείς να ξεκολλήσεις το βλέμμα σου απ' το αιώνιο ταξίδι του... Τι να 'ναι στ' αλήθεια εκείνο που τα όνειρα σου βασανίζει και τα στοιχειώνει με οράματα φρικτά κι αγριεμένα; Τι να 'ναι εκείνο που τα φτερά σου πληγώνει και σε κρατάει σφιχτά δεμένο στης γης το κορμί επάνω μ' αλυσίδες που όμοιες τους ανθρώπινο μάτι δεν αντίκρισε ξανά;

ΠΟΛΕΜΗΣΕ ΤΟ ΦΟΒΟ...

Ο Όμηρος στην Ιλιάδα, τον περιέγραψε ως κάτι παγερό... Ο Ησίοδος στην Κοσμογονία, χαρακτήρισε το φόβο ως πορθητή στη μάχη... Ο Παυσανίας όταν τον αντίκρισε σε μια λάρνακα στην Ολυμπία, τον περιέγραψε με κεφάλι λιονταριού πάνω στην ασπίδα του βασιλιά των Αχαιών, αναφέροντας πως αυτός είναι ο φόβος των θνητών και τον κρατεί ο Αγαμέμνονας... Ο Ευριπίδης έγραψε πως το μόνο που μπορεί να νικήσει το φόβο είναι η λογική... Ο Αντισθένης πίστευε πως όποιος φοβάται τους άλλους, τελικά υποδουλώνεται σε αυτούς... Ακόμα και οι Φαραώ της Αιγύπτου γνώριζαν πως υποτάσσουν τα πλήθη τιμωρώντας τους αθώους και όχι τους ένοχους... Ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ τόνισε πως το μόνο που έχουμε να φοβηθούμε είναι ο φόβος...