ΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΧΑΝ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ...

Τελευταία μέρα της φετινής σχολικής χρονιάς η Παρασκευή, και για πρώτη φορά νιώθω την ανάγκη να δημοσιεύσω κάτι που δεν είναι αποτέλεσμα προσωπικής μου προσπάθειας...
Πρόκειται για ένα παραμύθι που έγραψε σε μια σχολική του εργασία ο εννιάχρονος γιος μου Χρήστος, κάνοντας με περήφανο τόσο για την επιλογή του θέματος του όσο και για τον τρόπο γραφής του... 

Χρηστάρα μου καλό σου καλοκαίρι, γεμάτο χαρά και παιχνίδι...

-Ουπς! Πως τα καταφέραμε και γεμίσαμε σκουπίδια τις θάλασσες μας;

ΤΟ ΠΙΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΧΡΥΣΑΦΙ...

Το αληθινό χρυσάφι έχει τη μουσική ενός λασπωμένου μονοπατιού που διασχίζει με περίσσια τόλμη ένα καταπράσινο δάσος... Το χρώμα του δεν είν' το χλωμό, αρρωστιάρικο κίτρινο ενός άχρηστου μανικετόκουμπου, ούτε και το βάρος του μετριέται σε ουγγιές... Είναι καθάριο σαν το ρυάκι που κυλάει παίρνοντας μαζί του κομμάτια απ' την ψυχή του, αγνού κι αμόλυντου απ' τους ανθρώπους, χιονιού... Και δεν μπορεί κανείς στον κόσμο να μετρήσει την καθαρότητα του σε καντάρια ή χιλιοστά...