ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ...

Ντρέπομαι...

Νιώθω το στομάχι μου να γίνεται κόμπος...
Πείνα... Απανθρωπιά... Σκληρότητα... Η ανάσα μου δυσκολεύεται πια να βρει το δρόμο της για τα πνευμόνια μου...
Πόνος... Εξαθλίωση... Βία... Το στήθος μου συνθλίβεται στη σύγχρονη μέγγενη...
Ανέχεια... Κατάθλιψη... Αυτοκτονίες... Η εποχή του σκοταδιού... 

Κρυώνω... Πονάω... Ζαλίζομαι... Υποφέρω... Δακρύζω... Κλαίω... Ασφυκτιώ...

Μα πάνω απ' όλα, ντρέπομαι...

Επαίτες της ίδιας μας της ζωής...

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ...

Τελικά αυτό που φοβόσουν περισσότερο απ' όλα, δεν ήταν το χειρότερο που μπορούσε να σε βρει... Βλέπεις, μπορεί μερικές φορές ακόμα και ο θάνατος να φέρει τη λύτρωση... Όχι... Δεν είναι ο φόβος για το τέλος του ταξιδιού εκείνο που σου αφήνει την πιο πικρή γεύση απ' όλες... Ούτε το κρύο, που πίστευες οτι θα σου τρυπήσει την ψυχή και θα σε κοκκαλώσει εκεί επι τόπου... Όχι... Δεν είναι τελικά ούτε το κρύο... Δεν είναι ούτε καν το φάντασμα της πείνας που νόμιζες πως θα σου στοιχειώνε τις σκέψεις...

ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ ΚΥΛΑΕΙ...

Κάποτ' ένα δάκρυ αποφάσισε βγει και να γνωρίσει τον κόσμο έξω... Ήταν, βλέπεις, πολύ καιρό κλεισμένο μεσα στης αδιαφορίας το κενό, τόσο που νόμιζε ότι κόντευε να στερέψει... Πήρε λοιπόν μια βαθιά ανάσα, μάζεψε τα κουράγια του, φορτώθηκε με όνειρα πολλά κι άρχισε ν' ανοίγει το παράθυρο της ψυχής του... Ένα δάκρυ ξεκινάει πάντα, βλέπεις, το ταξίδι του μέσα απ' την ψυχή... Πήρε φόρα λοιπόν και πήδηξ' έξω απ' του ματιού τη ζεστασιά, γεμάτο προσμονή κι ελπίδα...