Παράλληλα σύμπαντα...

Ώρες ώρες, δεν ξέρω πια τι να σκεφτώ. Δεν ξέρω πια τι είναι αλήθεια και τι ψέμα, τι πραγματικότητα και τι απλά μια φούσκα γεμάτη με φανταστικές εικόνες που θα σκάσει με πάταγο... Λες και δυο κόσμοι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους προσπαθούν να επιβληθούν στο μυαλό μου και να το οδηγήσουν στο δικό τους μονοπάτι ο καθένας.

Κοντά στο τέλος...

Το ξέρεις πως θα έρθουν κι αυτές οι στιγμές. Τις περιμένεις. Το ξέρεις και τις τρέμεις. Και είναι άπειρες οι φορές που ένα απλό σφίξιμο στο στομάχι ή ένα πετάρισμα στο στήθος σε κάνει να χάνεις το έδαφος κάτω από τα πόδια σου.

Τρέμεις τη μέρα που θ' αναγκαστείς να πεις το ''ναι''...

ΑΡΠΑΞΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ...

‘’Αν μείνουνε τα πράγματα όπως είναι, είσαστε χαμένοι. Φίλος σας είναι η αλλαγή, η αντίφαση σύμμαχος σας. Από το τίποτα κάτι πρέπει να κάνετε, μα οι δυνατοί πρέπει να γίνουν τίποτε. Αυτό που έχετε απαρνηθείτε το, και πάρτε αυτό που σας αρνούνται.’’

 Τάδε έφη Μπέρτολντ Μπρεχτ...

Άρπαξε αυτό που σου αρνούνται, είναι δικά σου...

ΜΙΚΡΕΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΡΝΗΣΕΙΣ...

Η αξιοπρέπεια είναι κάτι που δε μετριέται με χρήματα και δύναμη... Η αξιοπρέπεια είναι κάτι που βγαίνει απ' την ψυχή σου και καθοδηγεί τα βήματα του ανθρώπου όσες μπόρες κι αν τον μαστιγώνουν... Κι αυτό είναι κάτι που όλοι εκείνοι που βλέπουν τους ανθρώπους σαν αριθμούς και απλές στατιστικές  δεν θα το καταλάβουν ποτέ τους! 

Αξιοπρέπεια είναι να μην τρέμεις στο σκοτάδι...

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΑΡΙΘΜΟΙ...

Πόσο κοστίζει η ανθρώπινη ζωή στη Χιλή; Και πόσο στη Σουηδία; Πόσοι, αλήθεια, ψαράδες της Σρι-Λάνκα κάνουν έναν Γερμανό τουρίστα; Και με πόσες μετοχές της Halliburton αγοράζεις μια θέση στην πράσινη ζώνη της Βαγδάτης;  

Άνθρωποι εναντίον αριθμών... Ελπίδα και αγώνας ενάντια στο σκοτάδι...

ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΔΟΤΟΥ ΓΩΝΙΑ...

Την βλέπω συχνά... Και κάθε φορά που το βλέμμα μου πέφτει πάνω στο δικό της, νιώθω το ίδιο βάρος τα γόνατα μου να λυγίζει... Μέσα απ' τα καθάρια, γεμάτα, αξιοπρέπεια μάτια που λεν καλημέρα κατευθείαν στην ψυχή σου...
Είναι πάντα εκεί, στο ίδιο πόστο... Ιπποκράτους και Διδότου γωνία... Λίγα μόλις μέτρα πιο πάνω από κει που φυλάνε τα όνειρα μας, μην τυχόν και δραπετεύσουν απ' την καραντίνα... Να μη μπορέσουν να μολύνουν κι άλλους...

Ήταν πάντοτε εκεί... Απόγνωσης κι αξιοπρέπειας γωνία...



ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ...

Ντρέπομαι...

Νιώθω το στομάχι μου να γίνεται κόμπος...
Πείνα... Απανθρωπιά... Σκληρότητα... Η ανάσα μου δυσκολεύεται πια να βρει το δρόμο της για τα πνευμόνια μου...
Πόνος... Εξαθλίωση... Βία... Το στήθος μου συνθλίβεται στη σύγχρονη μέγγενη...
Ανέχεια... Κατάθλιψη... Αυτοκτονίες... Η εποχή του σκοταδιού... 

Κρυώνω... Πονάω... Ζαλίζομαι... Υποφέρω... Δακρύζω... Κλαίω... Ασφυκτιώ...

Μα πάνω απ' όλα, ντρέπομαι...

Επαίτες της ίδιας μας της ζωής...

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ...

Τελικά αυτό που φοβόσουν περισσότερο απ' όλα, δεν ήταν το χειρότερο που μπορούσε να σε βρει... Βλέπεις, μπορεί μερικές φορές ακόμα και ο θάνατος να φέρει τη λύτρωση... Όχι... Δεν είναι ο φόβος για το τέλος του ταξιδιού εκείνο που σου αφήνει την πιο πικρή γεύση απ' όλες... Ούτε το κρύο, που πίστευες οτι θα σου τρυπήσει την ψυχή και θα σε κοκκαλώσει εκεί επι τόπου... Όχι... Δεν είναι τελικά ούτε το κρύο... Δεν είναι ούτε καν το φάντασμα της πείνας που νόμιζες πως θα σου στοιχειώνε τις σκέψεις...

ΟΧΙ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ ΑΡΙΘΜΟΣ...

Όχι σου λέω, δεν είμαι ένας ακόμα αριθμός... Έχω όνομα, καρδιά, ψυχή και λογισμό... Όχι, δεν είμαι πέντε νούμερα που μπήκαν στη σειρά... Είμαι άνθρωπος και γι αυτό κρυώνω, πεινάω και νυστάζω... Θυμώνω, παλεύω, οργίζομαι κι ερωτεύομαι... Όχι σου λέω, δεν είμαι αριθμός... Μην προσπαθείς να λύσεις τα δικά σου προβλήματα μετατρέποντας με σ' ένα... Δεν είμαι και δε θα γίνω ποτέ...

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΧΥΔΑΙΟΤΗΤΑΣ...

Χυδαιότητα είναι να βλέπεις το φόβο στα μάτια του ανθρώπου που ενώ δεν έχει τίποτα πια να χάσει, τον έκαναν να τρέμει ακόμα και τη σκιά του... Χυδαιότητα είναι να σου ρυθμίζουν τη ζωή όλοι εκείνοι που σου κλέβουν τα όνειρα... Χυδαιότητα είναι να πουλάει κάποιος την ψυχή του στο διάολο χωρίς ούτε ένα ενδοιασμό... Χυδαιότητα είναι να ζυγίζουν το βάρος σου σε χρυσάφι και όχι σε συναισθήματα... Χυδαιότητα είναι να προσπαθούν να σου κλέψουν το χρώμα απ' τη ζωή σου... Χυδαιότητα είναι να χωρίζουν τα χρώματα απ' το ουράνιο τόξο... Χυδαιότητα είναι να βλέπεις παντού γύρω σου τοκογλύφους που αγοράζουν τις αναμνήσεις και τη ζωή σου... Χυδαιότητα είναι να παίζουν με το μυαλό σου...

 

ΑΝΕΡΓΟΣ ΕΙΣΑΙ, ΟΧΙ ΑΔΥΝΑΜΟΣ...

Στην αρχή νιώθεις το έδαφος να υποχωρεί κάτω απο το βάρος της στιγμής... Δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν, λες, να συμβαίνει αυτό σε σένα... Είναι αδύνατον απο τη στιγμή που ήσουν τόσο εντάξει στις υποχρεώσεις σου... Κι όμως... Ο εργοδότης σου ήταν σαφέστατος... Μετά απο τόσα χρόνια προσφοράς σου στην επιχείρηση, σου είπε με μπόλικη δόση σαδισμού στα μάτια του, πως πρέπει να γίνεις η Ιφιγένεια που θα επιτρέψει ξανά στους ούριους ανέμους να σπρώξουν τα ακίνητα, εδώ και καιρό, πανιά της...