ΣΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ...

Προχωράς... Μπροστά... Μονάχα εκεί... Στο πουθενά! Ίχνος φωτός δεν υπάρχει γύρω σου... Μονάχα σκοτάδι... Και κρύο... Να μουδιάζει κάθε γωνιά του μυαλού σου απ' το κρύο... Εσύ όμως εκεί... Να προχωράς! Κι ας μην ξέρεις που πας... Μονάχα να προχωράς... Μπροστά... Και να μην τους κάνεις το χατήρι... Να σκύψεις... Ποτέ! Ποτέ ξανά! Μονάχα μπροστά...

Εκεί που το μονοπάτι του ανέμου συναντά αυτό των αστεριών...

Η ΑΛΛΗ ΑΘΗΝΑ, Η ΑΘΗΝΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ...

Κάτω απ' τα ξεφτισμένα στολίδια της Αθήνας της κρίσης, κρύβεται μια άλλη Αθήνα... Μια Αθήνα ζωντανή, μια Αθήνα που αντιστέκεται και που παλεύει να μείνει όρθια... Γεμάτη αρώματα φρέσκα και χρώματα που σου φέρνουν μια ζαλάδα γλυκιά, απ' τα παλιά φερμένη...  Μια Αθήνα που εκεί που είσαι βέβαιος πως είναι έτοιμη να γονατίσει μπροστά στο δήμιό της, σηκώνεται όρθια και γεμίζει ενέργεια και ελπίδα οτιδήποτε αγγίζει... Μια Αθήνα που νικάει την πείνα του κορμιού και της ψυχής της με τη συμμετοχή και την αλληλεγγύη...

COMANDANTE CHE GUEVARA...

Σαρανταπέντε χρόνια πέρασαν απο τη στιγμή που δολοφόνησαν τον άνθρωπο που ενσάρκωσε τις ελπίδες κάθε ονειροπόλου στον πλανήτη μας... Σαραντάπέντε χρόνια μας χωρίζουν απ' την ώρα που οι σφαίρες των πληρωμένων δολοφόνων της C.I.A. βρήκαν το στόχο τους... Τότε οι φονιάδες του πίστεψαν οτι, με τη δολοφονία του, θα έσβηναν και τη μνήμη του... Πως θα έστελναν ένα ηχηρό μήνυμα σε όλους εκείνους που κοιμόταν κάτω απ' τη φωτογραφία του για τη δύναμη τους... Πως θα τελείωναν μια για πάντα με τους ''ενοχλητικούς'' επαναστάτες που στήθηκαν με θράσος απέναντι στις σφαίρες τους... Πόσο γελάστηκαν όμως...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΚΥΡΙΕ CASILLAS...

Είναι βέβαιο πως πολλές καρδιές χτύπησαν πιο έντονα στη θέα του Ισπανού εστιάτορα που αποτέλεσε τον κυματοθραύστη πάνω στον οποίο συνετρίβη η κρατική βαρβαρότητα στις πρόσφατες διαδηλώσεις της Μαδρίτης... Του ανθρώπου που δε δίστασε να ορθώσει το ανάστημα του για να προφυλάξει αυτό που πίστευε εκείνη τη στιγμή για δίκαιο και όμορφο... Του καθημερινού προσώπου που κέρδισε πολλά περισσότερα απο τα δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας που όλοι δικαιούμαστε, όταν μέσα σε μια στιγμή μεταλλάχτηκε σε σύμβολο για εκατομύρια ανθρώπους που μέχρι χθες αγνοούσαν την ύπαρξη του...

ΣΗΜΕΡΑ ΒΓΗΚΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ...

Σήμερα βγήκα στο δρόμο γιατί κοιτάζοντας το φεγγάρι, ακόμα ονειρεύομαι... Γιατί η μέρα ήταν όμορφη απ' την αρχή της... Γιατί ακόμα πιστεύω πως ο κόσμος μας μπορεί να γίνει έστω και λίγο πιο όμορφος αύριο... Γιατί θέλω η μουσική που ακούγεται γύρω μου να μην είναι ο ήχος της αρβύλας ή της ερπίστριας... Γιατί το δικό μου ουράνιο τόξο θέλω να 'χει όλα τα χρώματα του κόσμου... Γιατί στη ζωή τίποτα δεν χαρίζεται παρά κατακτιέται μονάχα με αγώνες... Γιατί η ιστορία γράφεται πάντα στους δρόμους...