ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΔΟΤΟΥ ΓΩΝΙΑ...

Την βλέπω συχνά... Και κάθε φορά που το βλέμμα μου πέφτει πάνω στο δικό της, νιώθω το ίδιο βάρος τα γόνατα μου να λυγίζει... Μέσα απ' τα καθάρια, γεμάτα, αξιοπρέπεια μάτια που λεν καλημέρα κατευθείαν στην ψυχή σου...
Είναι πάντα εκεί, στο ίδιο πόστο... Ιπποκράτους και Διδότου γωνία... Λίγα μόλις μέτρα πιο πάνω από κει που φυλάνε τα όνειρα μας, μην τυχόν και δραπετεύσουν απ' την καραντίνα... Να μη μπορέσουν να μολύνουν κι άλλους...

Ήταν πάντοτε εκεί... Απόγνωσης κι αξιοπρέπειας γωνία...



ΚΟΝΤΑ ΜΟΥ ΜΕΙΝΕ...

Έλα... Μην τα παρατάς κι εσύ τώρα... Μη γονατίζεις... Όχι κι εσύ... Όχι τώρα... Ξέρω, πνίγεσαι... Κουράστηκες... Δεν πάει άλλο, δεν μπορείς πια βουνά, μονάχος, να παλεύεις να κουνήσεις... Κρατήσου λίγο ακόμα... Λιγάκι ακόμα ρε συ, σ' έχω ανάγκη, δεν το βλέπεις;  Μονάχος δεν μπορώ... Δεν το βλέπεις; έτοιμος είμαι κι εγώ να γονατίσω...

Ξέρω... Οι λύκοι φτάσανε στην πεδιάδα... Δεν το μπορείς άλλο ν' ακούς τ' αλύχτημα τους... Ξέρω... Η καρδιά σου αν γίνει πέτρα, πιστεύεις πως θ' αντέξει...  Κι όρθια θα μείνει αν γονατίσει... Μα είναι ψέμα, να το ξέρεις...

Είμαι... Γιατί είμαστε... Τόσο απλά...

ΑΚΡΑ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΣΙΩΠΗ...

Σκοτάδι... Παντού... Μαύρο πέπλο σκέπασε την ελπίδα απ' άκρη σ' άκρη... Πέπλο που ύφανε χέρι που δεν ήταν ανθρώπινο... Κι ησυχία... Πω πω, δεν την αντέχεις αυτή την ησυχία... Σου τρυπάει το μυαλό και σου κάνει τα τύμπανα κομμάτια... Σε ξεκουφαίνει... Και σου μαγκώνει την ψυχή και τη σφίγγει με λύσσα πρωτόγνωρη... Πονάς... Πονάω... Πονάμε... Πως θα τον αντέξεις τόσο πόνο;
Κάνει κρύο... Κρύο πολύ... Κι ανυπόφορο... Παγωνιά... Παγωνιά που παραλύει τα νεύρα και την ψυχή... Παντού γύρω σου σκοτάδι... Κι ένας χειμώνας βαρύς... Χωρίς ελπίδα πια...

Σιώπησες... Λούφαξες... Παραδόθηκες...

ΣΤΑΛΕΣ...

Κι είναι τόσο δυνατή αυτή η βροχή... Σταγόνες στο κρύο της ψυχής μου βουτηγμένες... Δωσ' μου το χέρι σου... Μαζί να το περάσουμε κι αυτό... Φέρνει τόση θλίψη αυτή η βροχή... Μαύρος ο ουρανός παντού γύρω μας... Έλα να πάμε πιο πάνω κι απ' τα σύννεφα... Εκεί που ο ήλιος λάμπει ακόμη... Στάλες αιχμηρές σα μαχαίρια... Στάλες βουτηγμένες στον πόνο... Στάλες που την κάθαρση αχόρταγα  ζητάνε... Στάλες βγαλμένες απ' της ψυχής τα βάθη, στάλες που ζητάν' απεγνωσμένα το ψέμμα να ξεπλύνουν...