Με το enfo για τη σχεδία...

Πέρασαν κάπου δυο χρόνια από την πρώτη μου γνωριμία με το enfo.gr και από τότε δεν περνάει ούτε μέρα που η κοινότητα των υπέροχων αυτών ανθρώπων να μη με εκπλήσσει ευχάριστα. Το τελευταίο μεγάλο σχέδιο της κοινότητας μας είναι να διοργανώσει μια συναυλία της οποίας όλα τα έσοδα θα ενισχύσουν την προσπάθεια του περιοδικού δρόμου ''σχεδία''.

Την Τετάρτη, λοιπόν, 22 Απριλίου, στην κεντρική σκηνή του Σταυρού του Νότου, η Μαρία Παπαγεωργίου και η Ματούλα Ζαμάνη ενώνουν τις δυνάμεις τους με το enfo.gr, σε μια συναυλία για την υποστήριξη του περιοδικού δρόμου «σχεδία».

Το ''ΞΕBLOGΑΡΙΣΜΑ'' μας καλεί στο πασχαλινό του μπαζάρ...

Εκείνες είναι μαμάδες όπως η δική σου και η δική μου, όπως πιθανόν να είσαι κι εσύ. Με μία σημαντική διαφορά όμως... Εκτός από μαμάδες, είναι και φυλακισμένες μαζί με τα παιδιά τους στις γυναικείες φυλακές του Ελεώνα της Θήβας. Σε συνθήκες που έυκολα μπορεί ο καθένας μας να φανταστεί...

Εκείνη είναι μια ομάδα bloggers που έφτιαξαν το ΞΕBLOGΑΡΙΣΜΑ και, σε συνεργασία με τις κοινωνικές λειτουργούς των φυλακών, παλεύουν  για να κάνουν τις συνθήκες διαβίωσης των μαμάδων αυτών και των παιδιών τους έστω και λιγάκι πιο ανθρώπινες.

Κι από τη στιγμή που οι δρόμοι τους διασταυρώθηκαν, δεν σταμάτησαν στιγμή να στηρίζουν η μία την άλλη...

Μια ομάδα bloggers που ένωσαν τις δυνάμεις τους για τη στήριξη των φυλακισμένων μαμάδων...

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ...

Δεν τον ξέχασαν ούτε στιγμή. Στη βία απαντάνε με αλληλεγγύη.
Και κάθε 18 του μήνα, όπως 18 του μήνα ήταν και τότε που χέρια φασίστα έμπηξαν το μαχαίρι στην καρδιά του Παύλου Φύσσα, φοράνε τις μπλούζες τους που γράφουν ‘’δεν ξεχνάμε’’ και βγαίνουν στο δρόμο για να συνεχίσουν το όραμα του...
Είναι οι φίλοι του Παύλου κι όποιος άλλος νιώθει φίλος του ακόμη κι αν δεν τον γνώρισε ποτέ του...

Την Τρίτη 18 Φλεβάρη, στην πλ. Κοραή στον Πειραιά από τις 11:00 μέχρι τις 17:00...

Λευτεριά... Özgürlük... Freedom...

Γι αυτούς που ονειρεύονται... Που αγωνίζονται με την καυτή ανάσα του θηρίου απέναντι τους... Δίχως να το σκέφτονται... 
Για εκείνους που δε διστάζουν να βάλουν τις ιδέες τους πάνω κι απ' την ίδια τους τη ζωή... Και πολεμάνε γι αυτές... Αδιαφορώντας για τις πληγές από τα ρόπαλα της εξουσίας... Γιατί νοιάζονται περισσότερο για τις πληγές της ψυχής τους... 

Ο έρωτας είναι επανάσταση... Η επανάσταση είναι έρωτας...

Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ...

Ένα χάδι... Μια αγκαλιά... Ένα χαμόγελο... Ένα φιλικό χτύπημα στον ώμο... Χωρίς αντάλλαγμα... Χωρίς τίποτα... Έτσι απλά... Δίνεις ελάχιστα... Και πάιρνεις πίσω πολλά... Παίρνεις πίσω τα πάντα... Τη χαρά... Την ευτυχία... Την αγάπη... Την αλληλεγγύη... Τελικά, τη ζωή την ίδια... 
Είναι ο κόσμος μου... Είναι ο κόσμος ο δικός σου... Είναι ο κόσμος μας αυτός... Ο κόσμος της ψυχής μας... 



Ο κόσμος μου... Ο κόσμος σου... Ο κόσμος μας...

ΚΟΝΤΑ ΜΟΥ ΜΕΙΝΕ...

Έλα... Μην τα παρατάς κι εσύ τώρα... Μη γονατίζεις... Όχι κι εσύ... Όχι τώρα... Ξέρω, πνίγεσαι... Κουράστηκες... Δεν πάει άλλο, δεν μπορείς πια βουνά, μονάχος, να παλεύεις να κουνήσεις... Κρατήσου λίγο ακόμα... Λιγάκι ακόμα ρε συ, σ' έχω ανάγκη, δεν το βλέπεις;  Μονάχος δεν μπορώ... Δεν το βλέπεις; έτοιμος είμαι κι εγώ να γονατίσω...

Ξέρω... Οι λύκοι φτάσανε στην πεδιάδα... Δεν το μπορείς άλλο ν' ακούς τ' αλύχτημα τους... Ξέρω... Η καρδιά σου αν γίνει πέτρα, πιστεύεις πως θ' αντέξει...  Κι όρθια θα μείνει αν γονατίσει... Μα είναι ψέμα, να το ξέρεις...

Είμαι... Γιατί είμαστε... Τόσο απλά...

ΑΝ...

Ξύπνησες ένα πρωινό κι ήταν τα πάντα γύρω σου αλλαγμένα... Ήταν όλα διαφορετικά και τίποτα δε θύμιζε τη χθεσινή τη νύχτα... Στρώμα σου ήταν ξαφνικά το κρύο πάτωμα και τα ρούχα σου ήταν βρώμικα και λιγδιασμένα... Και μύριζες... Μύριζες τόσο άσχημα που δεν μπορούσες να τ' αντέξεις ούτε λεπτό... 

Έκανε κρύο... Θεέ μου πόσο κρύο... Από τα σπασμένα τζάμια του μοναδικού παράθυρου, ορμούσε η βροχή λες και είχε βαλθεί να σε πνίξει μαζί με τις ελπίδες σου...

Και πεινούσες... Πεινούσες πολύ... Πεινούσες τόσο που ένιωθες να παραλύει το μυαλό κι η λογική σου...

Φαντάσου να παίρναμε ο ένας τη θέση του άλλου
 και να ρίχναμε όλα τα συρματοπλέγματα του κόσμου.....

ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΜΑΓΙΚΕΣ ΠΑΣΤΙΛΙΕΣ...

Πονάς... Υποφέρω... Τι θα μπορούσα να κάνω τον πόνο σου να θεραπεύσω; Δεν αντέχω άλλο να σ' αφήνω μόνο σου... Λυγίζω απ' τον πόνο σου... Κάνει κρύο... Παγωνιά... Στην ψυχή μου... Και δεν αντέχεται πια η αδιαφορία... Είναι ένα τέρας... Με νύχια γαμψά... Και μου σκίζει την ψυχή σε χίλια κομμάτια...



Παστίλιες για τον πόνο του άλλου... Εσύ τις παίρνεις, κάποιος άλλος σταματά να πονάει...

ΠΑΣΤΙΛΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ...

Υπάρχουν κάποιες παστίλιες που δεν είναι σαν όλες τις άλλες... Είναι γεμάτες μαγική δύναμη και έχουν την ικανότητα να κάνουν πράγματα που δεν τα χωράει ο νους μας... Μπορούν να κάνουν ένα παιδί να γελάσει... Να σταματήσει να κλαίει... Μια απο τις παστίλιες αυτές είναι αρκετή για να γεμίσει με δύναμη όλους εκείνους που πονάνε κι υποφέρουν... Μα το μεγαλύτερο που μπορούν να καταφέρουν, είναι να γιατρέψουν τη δικιά σου την ψυχή κάνοντας τους άλλους να σταματήσουν να πονάνε...



Παστίλιες για τον πόνο του άλλου...

Η ΑΛΛΗ ΑΘΗΝΑ, Η ΑΘΗΝΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ...

Κάτω απ' τα ξεφτισμένα στολίδια της Αθήνας της κρίσης, κρύβεται μια άλλη Αθήνα... Μια Αθήνα ζωντανή, μια Αθήνα που αντιστέκεται και που παλεύει να μείνει όρθια... Γεμάτη αρώματα φρέσκα και χρώματα που σου φέρνουν μια ζαλάδα γλυκιά, απ' τα παλιά φερμένη...  Μια Αθήνα που εκεί που είσαι βέβαιος πως είναι έτοιμη να γονατίσει μπροστά στο δήμιό της, σηκώνεται όρθια και γεμίζει ενέργεια και ελπίδα οτιδήποτε αγγίζει... Μια Αθήνα που νικάει την πείνα του κορμιού και της ψυχής της με τη συμμετοχή και την αλληλεγγύη...