Είναι κάτι νύχτες που δε λέει ο ύπνος να σε πάρει... Σε στροβιλίζει σα χιονοστιβάδα που χορεύει στο βοριά, σε πάει απο δώ, σε πάει απο κει και δε λέει ν' αφήσει να σ' ανεβάσει στο άρμα του ο Μορφέας... Κρατιέσαι με μανία απ' το λεπτοδείκτη, παρακολουθώντας την πορεία του απ' την αρχή ως το τέλος δίχως να μπορείς να ξεκολλήσεις το βλέμμα σου απ' το αιώνιο ταξίδι του... Τι να 'ναι στ' αλήθεια εκείνο που τα όνειρα σου βασανίζει και τα στοιχειώνει με οράματα φρικτά κι αγριεμένα; Τι να 'ναι εκείνο που τα φτερά σου πληγώνει και σε κρατάει σφιχτά δεμένο στης γης το κορμί επάνω μ' αλυσίδες που όμοιες τους ανθρώπινο μάτι δεν αντίκρισε ξανά;
